No inicio do período para alegacións do Plan Especial de Protección do Patrimonio Histórico Artístico Tui (PEPCHA), o conselleiro da zona histórica pediu colaboración dos cidadáns para levalo adiante. Con todo, case dúas mil sinaturas rexeitando o tráfico de saída do aparcamento proxectado nas áreas de deporte do seminario, en todo o Paseo da Corredoira, obrigou, !por desgraza!, este neno prodixio, pródigo en saídas sen pés nen cabeza, a desmentirse, dicindo: “as persoas non saben o que asinan”. Neste caso, pódese inferir, por extensión, aínda que nunca se atrevería a dicir tal cousa o protagonista de moitos “mimos” edilicias (en relación ao cargo de edil), que as persoas non saben o que votan. Pero non descarto, en vista de como se van retratando algúns conselleiros gobernamentais de pobre goberno, de que sabendo o que votan, non saben a quen votar.
O aparcamento en cuestión está mal situado, e dar saída ao mesmo a través do lugar de encontro por excelencia e exemplo do noso mellor urbanismo, é un grande erro que compromete a súa vocación peonil. Apuntou, con razón, un amigo, que o lugar apropiado para ese fin pola localización central, área superficial e conexión directa coa estrada nacional, é a terra ocupada polas piscinas municipais e campos deportivos do casino. Debe, polo tanto, cambiar as dúas instalacións e o paisaxismo cubrir o chan dos pisos de garaxe, cun piso que se axustaría à orografía do terreo. O aumento do custo deste enfoque é da culpa da política tradicional de improvisación e fuga, que corta todo o poder da planificación urbana.
O PEPCHA de Tui chega tarde, pois, como me dixo xa hai algún tempo a arquitecta xefa do Patrimonio, “agora xa non hai nada que protexer”, referíndose ás construcións ilegais construídas na antiga Zona de Respecto a violar a portaría cinco, que prohibe cambios de volume na ausencia dun Plan Especial, e porque perderon o apoio europeo para a rehabilitación da zona histórica. Alén diso, a súa acción protectora vese severamente ofuscada por protexer estes e outras construccións ilegais (“Beira Miño”, condenado a demolición, “Kiwi”, o gran edificio das antigas vivendas da Mariña, etc.), declarándoos “en ordenación “. É chocante, tamén, a xustificación do equipo redactor de non recuperar o baluarte do Olmo: “non é posible a súa recuperación salvo coa reposición dunha morea de terra”.
Os beneficios deste Plan serán imperceptibles a medio prazo, excepto para axilizar licenzas e a amnistía urbanística para os inmobles urbanos de propiedade dos poderes locais. Nin sequera a reserva para peóns do centro histórico será efectiva neste período.
A dificultade das persoas de ter tempo e experiencia necesaria para entender e explorar a documentación ampla e complexa dun plan é usada por políticos para facer favores aos seus, ademais de cometer ataques persoais e urbanísticos.
